Brrr...

Nieduże miasteczko, może nawet raczej wieś gdzieś w Ameryce. Centrum tej miejscowości to lokalny bar ze stacją benzynową naprzeciwko. Ludzie mieszkają w rozrzuconych w dość dużych odległościach od siebie domach, przed którymi obowiązkowo coś rdzewieje. Geografię tego miejsca widz poznaje, gdy bohaterka, 17-letnia Ree chodzi po krewnych i sąsiadach (często – dalekich krewnych), szukając jakichś wskazówek na temat miejsca pobytu swojego ojca. Nie robi tego dlatego, że szczególnie tęskni za ojcem, lecz jest do tego zmuszona. Ojciec, oskarżony o produkowanie metamfetaminy, zastawił bowiem dom pod kaucję za wyjście z aresztu. Jeśli nie wróci na rozprawę – dziewczyna, dwójka jej młodszego rodzeństwa i matka, która nie jest przy zdrowych zmysłach, stracą dom i ziemię, czyli wszystko co mają. Jedyne co w tej sytuacji może zrobić dziewczyna, to odszukać ojca.

Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Dziewczyna zaczyna wypytywać o ojca swoją bliższą i dalszą rodzinę, znajomych – co jedna osoba, to spod ciemniejszej gwiazdy. Otacza ją atmosfera niechęci, często wręcz otwartej wrogości. Nikomu nie zależy, żeby córka odnalazła swojego ojca. Wręcz przeciwnie, nawet brat ojca próbuje ją odwieść od poszukiwania zaginionego. Na słowach się nie kończy, dziewczyna dostaje od mieszkańców miasteczka najpierw ostrzeżenie, a potem...

Sytuacja, w której się znalazła jest nie do pozazdroszczenia. Znikąd pomocy. Otaczający ją ludzie są okrutni i brutalni. Niewiele w tym świecie odruchów człowieczeństwa. Niewiele życzliwości, sympatii. Żeby w tym świecie przeżyć, nie – wygrać, lecz jedynie – przeżyć, trzeba zaakceptować jego twarde reguły. Dla bohaterki nie wydaje się to problemem. Nie dziwi się niczemu. Jest uparta, chce za wszelką cenę osiągnąć swój cel.

Ładna twarz dziewczyny kontrastuje ze zniszczonymi twarzami osób, które prosi o pomoc, o wskazówki dotyczące miejsca pobytu ojca. Uroda i młodość przed niczym jej nie chronią. Nie ma z ich powodu forów, jest traktowana jak każdy inny kto by się znalazł, w jej sytuacji. Nikogo ona zresztą specjalnie nie wzrusza. Każdy dba o siebie. Nie można liczyć też na pomoc skorumpowanej policji.

Symboliczną sceną jest ta, w której 17-latka uczy swoje rodzeństwo bardzo przydatnej umiejętności – strzelania. Najmłodsza siostra ledwo trzyma sztucer. Dzieciaki strzelają do wiewiórek. Następnie pokazuje im, jak się upolowane zwierzęta oprawia.

Świat jak z sennego koszmaru, daleki od wielkomiejskich problemów amerykańskiej klasy średniej. Brak w nim cywilizacyjnej otoczki, która chroni ludzi od czystej walki o przetrwanie.